Przejdź do głównej zawartości

RELATYWIZM MORALNY

Szukaj na tym blogu

Use somebody.

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Boli mnie serce. Bo żeby iść z kimś na wyjątkowy spacer trzeba wyjść z domu, prawda? Żeby poznać kogoś wyjątkowego, ponownie.

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty

Fib

Wylewam na siebie kubeł zimnej wody. Szokuje mnie to, jak bardzo zaginęłam w biegu po nic, po niespełnienie, po mijanie się z celem. Jak z wielu rzeczy rezygnuję, by nadrobić, naprawić, załatać. Jak krzywdzące jest to dla mnie. Zdaje się, że po raz pierwszy rozumiem, dlaczego tak bardzo czasem szkodzę sobie, by chwilowo odreagować. By nie odczuwać, że jestem skrzywdzona. By nie myśleć. Nie w akcie ucieczki od odpowiedzialności, a właśnie od wnętrza. I teraz wywlekam siebie na zewnątrz, rozcinam skórę wzdłuż twarzy, szyi, mostka, wywracam na drugą stronę, daję sobie odetchnąć, stanąć i pomyśleć: dla kogo? po co? czemu w ten sposób? Ta prawda zdaje się tak oczywista i jasna, że aż przezroczysta. Powoduje to we mnie obawę, że już rano zapomnę, jak duży krok poczyniłam naprzód tą spontaniczną myślą. Tak wiele ludzi opowiada o walce po nic, że sama nie zauważyłam swojej toczonej z wielką siłą bez celu. Nie rozpoznałam, że jestem osobą, którą opisują. Cholera, trzeba korzystać...

Koza 2.0

Wrocław, 09.06.2022 Cześć, Drogi Pamiętniczku, Minęło sporo czasu, od kiedy widzieliśmy się po raz ostatni. Nie pamiętam już, kim wtedy byłam, choć w pewnym sensie jestem dziś dokładnie taka sama. Dopadła mnie dorosłość, przyjacielu. Za kilka dni skończę 27 lat i nigdy nie wyobrażałam sobie siebie w tym wieku. Dopadła mnie sucha, pragmatyczna, chirurgiczna wręcz codzienność, choć wielu rzeczy wciąż nie potrafię dopilnować. Ale o wiele więcej też potrafię. Dopadła mnie dorosłość, w której nie ma czasu na piękne słowa, pisanie wieczorami, czytanie wierszy i melancholię. Może jestem mniej wrażliwa, może po prostu życie wymaga ode mnie więcej. Jednakże- miesiąc temu poczułam potrzebę pisania, pisania tutaj, pisania dla siebie, bez oceniania samej siebie. Wylewania z siebie myśli bez oporu- bo nie łudźmy się- nikt tego nie czyta. Kiedyś było to dla mnie przykre, dzisiaj jest komfortem. Chciałabym jeszcze potrafić pisać to bez oceniania samej siebie. Od wielu lat w trakcie pisania...

Jam jest milijon

Życie męczy za bardzo, biorąc pod uwagę eksploatującą pracę z klientami i kontakty z ludźmi, co ogranicza mocno moją widoczną introwertyczną stronę. A jednocześnie lato działa w sposób magiczny. Pojawia się żal za życiem, które przecież toczysz. Bo wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma. Poczucie tęsknoty za niespełnionymi porankami i niedokończonymi nocami. To mylące uczucie, że ktoś przeżywa obecną chwilę lepiej niż ja. A przecież dokonuję wyborów. I to, że robię to właśnie, co robię, zależy tylko od mojego "tak". Zamiast piwa mogę przecież jechać na wrocławską plażę, patrzeć na rzekę czy zaszyć się w lesie. Mogę być w sobie, kontemplować naturę, oddychać głęboko; czy też zamówić- i sama sobie jako barman polać- kolejne piwo, śmiać się i być wspólnotą z ludźmi połączonymi widzialną, choć nieuchwytną nicią gastronomii. Niezależnie od tego, jest 4 nad ranem, snu jak zwykle nie będzie wystarczająco, sprawy są w stanie sproszkowanych dań instant, a ja lecę z falą... I czekam na fa...

Obsługiwane przez usługę Blogger